روزنوشته

حملات به جنوب ایران، تفاوتی با حملات به مرکز کشور، تهران یا دیگر مناطق ایران ندارد. نقطه به نقطه خاک ایران، از سیستان تا آذربایجان، از خوزستان تا خراسان، پاره‌تن کشور ما و ملت ماست و دفاع از آن، وظیفه ملی هر ایرانی است و هم در جنگ هشت ساله، هم پیش از آن و هم امروز، ایرانیان پاسدار و نگهبان مرزهای خود از شمال تا جنوب این سرزمین بوده‌اند، هستند و پس از این هم خواهند بود.

ولکن، آَقایانی که درخواست حمله به خاک ایران داشتند و جدا شدن کردستان و خوزستان را هزینه «آزادی» خیالی‌شان می‌دیدند، بهتر است خفه شده و اشک تمساح‌شان را برای جای دیگری خرج کنند که آنچه که درحال رخ دادن است، درخواست آنها، آرزوی آنها و مایه مسرت آنها بوده است.

در سایت کارزار، کارزاری به راه انداخته‌اند که اعضای جبهه‌ پایداری را بفرستید به جنوب تا بجنگند. حالا جدا از بحث‌های احمقانه، حقیقت امر این است که ما هم درحال درگیری هستیم و هم درحال درگیری نیستیم.

از نظر نظامی، نوارساحلی ایران و استان‌های جنوبی به طور کامل زیر بمباران نیروهای آمریکایی است؛ اما، از نظر سیاسی به نظر می‌رسد مقامات درون ایران، این را جنگ حساب نمی‌کنند. رئیس‌جمهور، رئیس‌ مجلس، رهبری و دیگر مقامات ارشد سیاسی، به طور مطلق، مشخص و ساده هیچ صحبتی در یک هفته اخیر درباره این جنگ نداشته‌اند و تازه قرار است محمدباقر قالیباف یک پیامی بفرستد. که البته همین هم عجیب است.

یک هفته قبل، امیدها درباره رسیدن به یک توافق و رفع تحریم‌ها وجود داشت؛ اما در یک هفته، محاصره دریایی ایران دوباره برقرار شد،‌ حملات به جنوب کشور روزانه انجام می‌شد و حالا هم ترامپ ایالات متحده را نگهبان تنگه‌هرمز نامیده و ۲۰ درصد از ارزش بار هر کشتی را به عنوان هزینه تامین امنیت دریافت می‌کند.

ماجرا این‌گونه است که آمریکا خود مسبب بسته شدن تنگه هرمز شد و در طول چندماه جنگ هیچ اقدام جدی برای باز کردن آن انجام نداد؛ اما حالا، به بهانه اینکه ایران دارد تنگه هرمز را ناامن می‌کند، در تلاش است تا امنیت تنگه را از مسیر جنوبی تامین و بابت آن هزینه دریافت کند.

این هفته، از نظر حجم کارهایی که باید انجام بدم و امتحاناتی که دارم، واقعا هفته دشوار و سختیه؛ اما فعلا و با توجه به نمراتی که امروز دریافت کردم، تقریبا خوشحالم که نمرات تمرین‌هایم در درس‌هایی مثل برنامه‌نویسی پیشرفته و درس گسسته، تقریبا جز نمرات بالا و خوب بوده و تا حدود زیادی بالاتر از حد انتظارم بود.

حالا فقط یک پروژه پایانی برای کارگاه‌ برنامه‌نویسی پیشرفته دارم. کار سختیه و وقت‌گیره و انشالله که ابن هم خوب میدم و به خیر می‌گذره؛ هرچند که دقیقا نمی‌دونم باید چکار انجام بدم و یکم گیجم اما مطمئنا از پسش برمیام.

من زیاد فوتبالی نیستم. یعنی اصولا نیستم و از آنها هستم که بازی‌های مهم را می‌بیند. از آن اشخاصی که می‌نشیند و صبر می‌کنند تا مثلا فینال لیگ قهرمانان یا فینال جام‌جهانی را ببینند‌. لیگ انگلستان هم همیشه برایم جذاب است و هرازگاهی سری به آن می‌زنم. ولو به دیدن یک نیمه یا گاه کل بازی.

ولیکن، باید بگویم که واقعا بازی‌های تیم ملی را دنبال می‌کنم. حداقل در مسابقات جام‌جهانی همیشه دیده‌ام‌. چه‌ در جام‌جهانی ۲۰۱۴ که مشتاقانه بازی را تماشا کردم و حرص خوردم که چرا آن معدود حملات گل نشد و آن ضربه نهایی مسی گل شد، چه در جام جهانی ۲۰۱۸ و ۲۰۲۲ که بی‌میل‌تر بودم اما دیدم و لذت بردم و چه در این آخری.

یادگیری زبان را به خوبی پیش برده‌ام. دیگر می‌توانم سریال‌ها و فیلم‌ها را با زیرنویس انگلیسی ببینم و یک کلیتی هم درباره‌اش متوجه شوم. آیا مسلط شده‌ام؟ نه و هنوز چیز جدید برای یادگیری زیاد است؛ اما فکر می‌کنم دارم پیشرفت می‌کنم. نسبت به سه ماه پیش، بهترم، نسبت به چهارماه قبل، بازهم بهترم و همین هم برایم کافی است.

مسابقات جام‌جهانی را هم نگاه نمی‌کنم. زمان‌شان اکثرا نیمه شب هست و کمتر بازی‌ای وجود دارد که آدم دوست داشته باشد ببیند. مثلا آرژانتین تیم مورد علاقه‌ام بوده، انگلیسی‌ها هم به طور سنتی بازی و لیگ‌شان را دوست دارم، اما هنوز مانده و تیم‌های ضعیف‌تری وچود دارند که امیدوارم جلوتر که رفتند بازی‌شان را ببینم. هرچند قوتبال قابل پیش‌بینی نیست و تا شصت دقیقه اول بازی کنگو و انگلیس، من روی برد کنگو شرط می‌بستم و حالا هم هیچ بعید نیست که امشب، ساعت یک و نیم شب که بازی آرژانتین و کیپ ورد را داریم، کیپ ورد بتواند بازی را ببرد. هرچند که با وجود اسطوره‌ای مثل مسی در تیم مقابل، این کار سختی برای آنها خواهد بود.

سکانس اول:

ارائه پروژه‌های برنامه‌نویسی‌ام عقب افتاده‌ است. ساعت هفت و نیم شب باید ارائه می‌دادم و حالا افتاده برای شنبه ساعت دو و از این جهت خوشحالم. زمان بیشتری برای آمادگی دارم و همچنین می‌توانم بیشتر روی کد تمرکز کنم و چیزهای جدیدتر و کامل‌تری را یادبگیرم. علی‌الحساب، خبر خوش و مسرت بخشی بود. هرچند دوست داشتم که ببینم که تی‌ای ارائه‌ اولی‌ام هست یا نه و به نظر می‌رسد که یکی دیگر را انتخاب کرده‌ام. تی‌ای که دوست داشتم که با او داشته باشم، کمتر سخت‌گیر بود و می‌دانستم چه جزئیاتی را توجه می‌کند. این یکی را نمی‌شناسم. دختر خانمی است که به نظر می‎‌رسد امروز مشغله‌هایی داشته و نتوانسته و امیدوارم که کمتر سوال بپرسد و بگذارد خیلی خلاصه و سر راست و ساده، همه چیز را حل کنم.

فعلا حدود 72 ساعت برای آمادگی وقت دارم و زمان کافی‌ای است.

یکی از چیزهایی که موقع برنامه‌نویسی با زبان راست همیشه حرص می‌خوردم ازش این سخت‌گیری کامپایلر و سینتکسشه. حالا هم یه جورایی مزیتشه هم یه جورایی رو مخیشه.

موقع کدنویسی و کار جدی، مزیته چون خیلی از مشکلات رو پیدا می‌کنی. اصولا انگار سازنده راست کسی بوده که از ارور ندادن زبان‌های دیگه بدش می‌اومده و گفته بذار یه دوست برای برنامه‌نویس پیدا کنم و آخرشم به این نتیجه رسیده که کامپایلر باید این وظیفه رو به عهده بگیره و جلوی گند زدن به کد و برنامه رو بگیره. حالا نوع سینتکس هم به مشکل قبلی اضافه کنید.

موقع یادگیری، یکی از رو مخ‌ترین چیزهاست. مثلا کاری که توی سی‎‌پلاس‌پلاس با یک int ساده انجام بدی رو توی راست باید اول یه استرینگ خالی درست کنی، بعد استرینگ رو تغییر بدی به یه چیز دیگه و ... و این خیلی رو مخه به معنای واقعی کلمه!

امروز تقریبا بیش از هر زمان دیگری به مهاجرت فکر می‌کنم. برای من، ایران همواره و همیشه مسئله مهمی بوده. آشنایی با آن تاریخ پرشکوه، ایستادن در میان این تنوع و تکثر بی‌نظیر قومیتی و زبانی که همه‌ اجزایش حول یک پرچم، زبان و کشور گرد هم آمده‌اند، برای من همیشه هم مسئله جالبی بوده و هم مسئله دوست داشتنی‌ای و این تصور که بخواهم از این جدا شوم، همیشه ترسناک بوده.

برخلاف عمده مردم، من تقریبا هیچ گاردی نسبت به پیام‌رسان‌های بومی ندارم؛ چرایی این‌کار هم این است که اولا هیچ کار خاصی جز واقعا پیام‌دادن و گفتگو‌های بی‌ارتباط ندارم و دوما، این حرف‌ها که درباره جاسوسی از ما می‌زنند را حرف مفت می‌دانم. چرا که در همان واتس‌اپ و تلگرام هم هزار راه هست تا بتوانند چنین‌کارهایی کنند و اصولا پنهان نگه داشتن ارتباطات از طریق شبکه‌‌ی اینترنتی که خود دولت تامین کننده آن بوده کار سخت، دشوار و نیازمند دانش فنی و مراقبت‌های بسیار است.

تفاوت اما در آن است که در داخلی‌ها می‌توانند فراخوان‌ها برای شورش‌ها را حذف کنند و در خارجی‌ها نمی‌توانند و بدیهی است که من تمایلی به تبدیل شدن به گوشت دم توپ برای شخصیت‌های سیاسی که بدون این دست اقدامات در نان شب‌شان هم گیر می‌کنند و پولی نخواهند داشت ندارم. ولکن، مشکل من با پیامرسان‌های داخلی چیز دیگری است.

درحال مطالعه ژوزف بالسامو هستم. کتاب خوبی است و شخصیت‌پردازی و داستان‌گویی نویسنده به شکل عجیبی مرا یاد تجربه‌ای که از خواندن کنت دومونت کریستو از همین نویسنده داشتم می‌اندازد: کتاب را که آغاز می‌کنی، دیگر دلت نمی‌خواهد رهایش کنی و بروی سراغ کار دیگری.

البته از روند پیش‌روی خودم ناراحتم. باید خیلی خیلی سریع‌تر پیش می‌رفتم و تاکنون باید تمام می‌شد؛ اما هم پروژه برنامه‌نویسی که دارم و هم دیگر درس‌هایی که نگرانی‌هایی را درباره‌شان دارم و مشغولم کرده‌اند، موجب شده که کم‌تر سراغش بروم و حتی در حد همان نیم‌ساعتی که قرار بود هم نتوانم برایش وقت بگذارم. حالا فکر می‌کنم این یکی دو روز که بگذرد، کمی سرم خلوت‌تر می‌شود و آن زمان را هم دارم.

یادداشت‌نویسی در اینجا را هم بیشتر خواهم کرد. حس می‌کنم گزارش‌های عمومی که از خودم منتشر می‌کنم کم و بیش به اینکه بهتر بتوانم برنامه‌هایم را پیش ببرم کمک می‌کند. هرچند برخی اواقات یادداشت‌هایم بیشتر نظرات شخصی‌‎ام درباره مسائل گوناگون هم هستند.

می‌گوید:« اگر مذاکره نکرده بودیم و آتش‌بس را نپذیرفته بودیم، امروز آمریکا و اسرائیل بیچاره شده و مانده بودند که چه خاکی بر سر خود بریزند.»

می‌گویم:« اگر آتش‌بس را نپذیرفته بودیم، همان نیروی هوایی که هر روز از شمال تا جنوب اصفهان را بمباران می‌کرد، نیروگاه‌های برق، پل‌ها و مخازن آب را یک روزه هدف قرار داده بود و امروز ما می‌ماندیم و تابستان و کشوری که هیچ توانی برای انجام هیچ‌کاری ندارد.»

می‌گوید:«چنین کاری نمی‌کردند چون در ازایش تاسیسات متحدان عربی‌اش می‌خوردند!»

می‌گویم:« پیش از آنکه چنین پاسخ قدرتمندی دریافت کند، یک ملت نود میلیونی بدون برق و آب و گاز و جاده گیر افتاده و ده‌ها هزار نفر به دلیل گرما می‌مردند و نه آن تاسیسات عربی خراب شده برای تو برق می‌شد و نه ایالات متحده کوجک‌ترین اهمیتی به آن اعراب می‌دهد که اگر می‌داد کشورشان را سیبل و هدف ایران قرار نمی‌داد. جدا از اینکه همین یک امر تخریب ساختمان‌ها یعنی هزاران میلیارد دلار درآمد مستقیم و غیرمستفیم شرکت‌های آمریکایی و اروپایی که برای بازسازی خودشان را غالب می‌کنند!»

یکی از مزخرف‌ترین بحث‌هایی که داخل دانشگاه و بین دانشجویان می‌شنوم، بحث‌ درباره احزاب دست راستی و احزاب دست چپی است. ماجرا این است که از بالا تا پایین این عزیزان بحث‌کننده، صبح تا شب خودشون رو صرف بحث درباره این می‌کنند که چپ‌ها / راست‌ها عقل دارند با ندارند و بحث‌ها و مباحثی از این قبیل و مشکلات کشور ما را به اندیشه‌های جریان چپ‌گرا ربط می‌دهند.

امروز مطلع شدم که به دلیل کمبود وقت استاد محترم، قرار است شی‌گرایی از لیست مباحث تدریسی حذف شود. ماجرا البته این نیست که حذف می‌شود؛ چون اصولا خود زبان برنامه نویسی Rust زبان شی‌گرایی نیست؛ اما خب یک نگاه جدید و یک مفهوم متفاوت داشت که دوست داشتم یاد بگیرم و ما حتی به آن نرسیدیم. حال آنکه قرار بود در حد و اندازه بچه‌های دیگر یاد بگیریم و مشخص شد که حتی به اندازه نصف آنها هم یاد نگرفته و نمی‌گیریم. البته از نظر مبحثی و حالا من دارم فکر می‌کنم که آیا ناراحت باشم یا نه؟

حدود یکساعت دیگه امتحان دارم. کاربینی، درسی مسخره و تک‌واحدی که البته استاد خوبی داره و به شخصه بدم نمیاد ازش. ولی خب از این امتحانات یا به اصطلاح کوئیزهای هفتگی بدم میاد.

چون اولا مشخصه که مثلا من حوصله خوندن کتاب در زمینه بازاریابی ندارم. ولی خب امتحانش رو نوزده از بیست شدم چون کتاب دست کلود بود و داشت از روش جواب میداد. بعد هم از اون درسایی هست که معمولا برای از سر باز کردن اضافه شده. یعنی دانشگاه برای مشکل کار و ... حرف مفت شنیده، در نتیجه گفته ما چنین چیز مزخرفی رو اضافه میکنیم.

درکل، درس مسخره و رو مخیه و الان هم استاد محترم که بسیار من دوستش دارم به خاطر باسواد بودنش، داره درباره مهندسی پرامپت برامون توضیح میده و دیگه باید برگردم سر کلاس خسته کنندم..