روزنوشته

تصمیم گرفته‌ام امسال منظم‌تر بخوانم. یعنی قرار است مطالعه نه به عنوان یک امر تفریحی، که به عنوان بخشی از عادات روزانه‌ام باشد. هدف، مطالعه با ساعات طولانی نیست. حداکثر زمان مطالعه‌ام در روز باید یک ساعت باشد و حداقل آن، نیم ساعت. دلیل این محدودیت زمانی روزانه، این است که پایبندی به آن برایم راحت‌تر باشد. هرگاه که حوصله‌اش را داشته باشم، یک ساعت را کامل می‌خوانم و یکی از کارهایم تمام شده است. هرگاه هم که نه، حوصله‌ای نباشد، نیم ساعته کار را تمام می‌کنم و گاهی هم بین آنها.

به منظور ثبت اینکه چقدر پایبند بوده‌ام، در فهرستی که در ادامه این یادداشت آمده است، من زمان آغاز و پایان هر کتاب و رمان را می‌نویسم و به مرور تلاش می‌کنم آن را کامل کنم.

درخواست: اگر شما هم کتابی را می‌شناسید، موضوع آن مهم نیست، درون نظرات این یادداشت به من و دیگر افرادی که آن را می‌خوانند معرفی کنید. به هر شکل که خودتان می‌پسندید: فهرست کتاب، یادداشت کوتاه و هر جور که می‌پسندید حتی در حد ارسال یک اسم.

یکی از چیزهایی که توی شش‌ماه اخیر باهاش مواجه شدم و خودم هم زیاد انجام دادم، استفاده از مدل‌های زبانی و ابزارهای هوش مصنوعی مختلف برای حل تمرین‌ها بود. ابزارهایی که عموما ما با ChatGPT می‌شناسیم‌شون ولی گستردگی‌شون بسیار زیادتره و در هر حوزه‌ای که بخواید فعالیت کنید، یک ابزار کاربردی و خوب وجود داره که حالا یک‌بار بعدا در همین زیردسته، به مرور درباره‌اش خواهم نوشت و یادداشت‌هایی رو منتشر می‌کنم.

اما عمده استفاده‌ای که من خودم به شخصه در فکر می‌کنم حداقل از آبان به این ور که در حوزه کامپیوتر مشغول به تحصیل شدم و دیگر دوستانی که داریم در دانشگاه، به این شکله که ابزار ai جایگزین خلاقیت ما و جایگزین تلاش ما شده و به جای ما تمرین حل می‌کرد و می‌کنه. یعنی برای مثال، اولین مینی پروژه‌ای که هر دانشجوی کامپیوتری در دانشگاه‌های ایران باهاش رو به رو می‌شه یک ماشین حساب کوچیک و جمع‌ و جور که چهار عمل اصلی رو انجام میده هست. خب پروژه، پروژه‌ی آسون و دم دستی‌ایه و هرکس که شاید مثلا در حد سه یا چهار جلسه کلاس برنامه‌نویسی با زبان ++c رو شروع کنه، می‌تونه به راحتی هرچه تمام‌تر پروژه رو انجام بده.

امروز دیدم که مداحی در یکی از شهرها، رئیس‌جمهور پزشکیان را تهدید به ترور و قتل کرده است و گفته است اگر آمریکا به تعهداتش در تفاهم‌نامه مذکور عمل نکند، ما می‌مانیم و خنجر و حلقوم شما.

عده‌ای خواستار برخورد با مداح مذکور شده‌اند و فکر می‌کنم که اکثریت پایگاه اجتماعی مذهبی نظام نیز، از چنین اظهاراتی خوش‌شان نمی‌آید؛ چرا که می‌دانند رئیس‌جمهور مقامی است انتخابی و در زمانی که انتخابات شورای شهر هم چندین دور عقب افتاده، بعید است کسی بخواهد وسط جنگ چنین انتخاباتی را به کشور تحمیل کند.

شش ماه پیش، وقتی حوادث دی‌ماه رخ داد، بخش عمده‌ای از تحلیل‌گران فارسی‌زبان خارج از کشور، امیدوار به آغاز یک عملیات نظامی و سقوط چند روزه و چند هفته‌ای جمهوری اسلامی در ایران شدند؛ چرا که ترامپ قول کمک داده بود و به وضوح هم مقامات آمریکایی، اسرائیلی و ایرانیان خارج از کشور، درحال تلاش برای ایجاد مشروعیت حمله بودند.

نتیجه این تلاش را در آمارهای اعلامی از کشته شدگان حوادث دی‌ماه می‌دیدیم. اول با ششصد نفر شروع شد، اندکی بعد به چهارهزار نفر رسید، بعد ایران اینترنشنال به نقل از منابعی درون حاکمیت ( همان منابعی که می‌گویند پزشکیان استعفا داده!) مدعی کشته شدن ۱۲ هزار نفر شد، بعد شد ۳۶۵۰۰ نفر. ناگهان ترامپ از آمار ۲۸ هزار نفری رو کرد و تا پنجاه هزارنفر هم آن تعداد را بالا برد و بعد آن را به ۴۲ هزار نفر کاهش داد.‌ برخی ایرانیان خارج از کشور هم آمارهایی در حد ۸۰ هزار نفر را با توجه به یک سری مسائل ریاضی اعلام کردند.

متنی که تا اینجای کار منتشر شده، یک توافق کاملا عجیب و غریب و غیرمبتنی بر واقعیات هست. اصولاً تعهدات طرف آمریکایی، اگر این تعهدات باشند، برای شخصیت ترامپ و رئیس‌جمهور ایالات متحده غیرقابل اجراست؛ چون حتی برفرض داشتن اختیار، منجر به مرگ‌سیاسی او شده و خودش هم آن را اجرا نمی‌کند. پس سه سناریو اصلی مطرح می‌شود:

تجربه یک‌سال اخیر به من نشون داد که بهتر شدن و پیشرفت کردن نیازمند صبره.

هیچ مسیر رشدی سریع نیست؛ بلکه پله به پله، قدم به قدم و آروم آروم هست و معمولا هم مسیر حوصله سر‌ بری هست.

توی دوره‌ای که شدیدترین جنگ نظامی تاریخ معاصر ایران علیه‌ ما در جریان بود، تلاش برای جلوگیری از فروپاشی روانی مهم‌ترین کار روزانه من بود. هیچ درسی نمی‌تونستم بخونم، هیچ قدمی نمی‌تونستم بردارم، هیچ کتابی نمی‌تونستم بخونم.

دو شب پیش، تفاهم‌نامه صلح بین ایران و آمریکا به صورت الکترونیکی امضا شد و روز جمعه نیز قرار است حضورا امضا شده و دور اول مذاکرات جدید برگزار شود.

اینکه در آینده چه پیش بیاید را نمی‌دانم؛ اما از همین حالا می‌توانیم در چند زمینه مطمئن باشیم. اول آنکه این مذاکرات موفق نمی‌شود؛ مگر آنکه تغییر پارادایم رخ داده باشد.

این ترم برای درس برنامه‌نویسی پیشرفته، با استادی که زبان Rust رو درس می‌داد برداشتم. دلیل اصلی این تصمیم این بود که اون زمان نسبت به زبان جدید علاقه نشون دادم و البته به دلایلی حس می‌کردم قراره سکشن آسان‌تر و سر و ساده‌تری باشه نسبت به مثلا سکشنی که جاوا درس می‌داد و یا سی‌پلاس‌پلاس درس می‌داد؛ اما حالا که فکر می‌کنم، واقعا این ایده خوبی نبوده. زبان راست، زبان دوست‌داشتنی‌ایه و یک دسته از ویژگی‌ها داره که برای شما جذابه. مثلا برخلاف سی‌پلاس پلاس، دیباگ کردن کد برای مشکلات سینتکس بسیار راحته و خود کامپایلر هم خط به خط کد رو بررسی میکنه و هم با نکته‌ها و توضیحاتی که میده مانع کچ فهمی میشه.

فکر می‌کنم اولین‌باری که به بلاگفا اومدم و شروع به نوشتن یک وبلاگ کردم، سال نود و هفت بود. یعنی هشت سال پیش. دوازده ساله بودم و دوست داشتم که بنویسم، منتشر کنم و از خوندن نظراتی که برام می‌فرستادن، پیام دادن به بقیه و پیدا کردن دوست‌های جدید لذت می‌بردم. با توجه به سن کمی که داشتم، مخاطب‌های زیادی هم جذب کرده بودم و کسانی بودن که یادداشت‌هام رو می‌خوندن، بهم کتاب معرفی می‌کردن تا بخونم و از خوندن توصیه‌هاشون، لذت می‌بردم. حالا دیگه بزرگتر شده‌ام. دغدغه‌هام متفاوتن، دانشگاه می‌رم و دارم درس می‌خونم و از اون طرف هم تلاش می‌کنم برنامه‌نویسی یادبگیرم. البته هی، زیاد تلاشی نیست و باید خیلی بیشتر از این‌ها باشه، اما خب فعلا همینم خوبه و یکم دیگه که بگذره و از ترم دو که رد بشیم، فکر می‌کنم کار بزرگی قراره انجام بشه. حداقل با توجه به شرایطی که من دارم و داشتم.