روزنوشته

ماجرای جنگ چهل روزه، ماجرای عجیبی است. ایران توانست موفقیت‌هایی به دست آورد و نیک می‌دانیم که این موفقیت‌ها را مدیون توانمندی داخلی خود بوده است. ولکن پیروز نشد و مهم‌تر از آن، شکست قاطع هم نخورد.

تبلیغ ابرقدرت چهارم شدن ایران در رسانه‌های غربی، یک اعتراف از روی ناچاری نیست؛ بلکه یک گفته هدفمند و برنامه دقیق رسانه‌ای برای دشوار کردن هرگونه تفاهم، توافق و تلاش برای پایان دادن به جنگ در درون ایران و همچنین ایجاد ترس و مشروعیت برای اقدامات نظامی آینده از سوی اسرائیل است.

تفاهم شصت‌روزه گام مثبتی بود که به نظر می‌رسد با پیگیری رئیس‌جمهور و رئیس‌ مجلس به نمایندگی از ملت ایران صورت گرفت و تلاش برای رسیدن به یک توافق دائمی و حل دائمی مسائل با ایالات متحده، با حفظ استقلال ملی در رابطه با مسائل سیاسی و اقتصادی، یک اقدام ضروری و لازم است که نیازمند حمایت همه‌جانبه از دستگاه دیپلماسی است.

ایجاد تصویر پیروز قاطع از ایران، ایجاد تصویر شکست خورده از ترامپ و آمریکا، گام اول اسرائیل برای بازگشت به جنگ و آسیب به منافع ملی ایران است و تجربه دو دهه اخیر نشان داده که جنگ و ناامنی برای این کشور و رهبران سیاسی آن حکم غذا را دارد. گام دوم این اقدام انتشار اخبار و پیام‌های فیک به منظور برهم زدن وحدت ملی است و دیدیم که این‌کار را درون رسانه‌های به اصطلاح داخلی هم به نحو احسن با انتشار پیام‌های تحریک آمیز به نقل از قوه قضائیه و دیگر ارکان نظام انجام دادند.

نکته آنکه خوب است نظر همین ترامپ را درباره مذاکره کنندگان ایران بدانیم:« ایران در هیچ نبرد نظامی پیروز نشده است؛ اما در هیچ مذاکراتی هم شکست نخورده است و من مطمئن بودم که بر سر کری کلاه می‌گذارند.»