روزنوشته

امروز دوباره متوجه شدم توی قفسه چیپس و پفک‌ها مهمون داریم. البته زیاد دم مغازه نبودم اما یه گربه پا زخمی خسته اومده بود اون پشت قایم شده بود و داداشیم گفت هرچقدر قفسه رو داشتیم تکون میدادیم و جا به جا می‌کردیم، با خونسردی تمام نشست و فقط تماشامون کرد. حالا قرار شد براش غذا ببریم و اگه تونستیم بغلش کنیم( معمولا با وجود لوس بودن نمیان یا میان هم با استرس هستن و جابه‌جایی‌شون ممکنه حالشون رو بدتر کنه) ببریمش دامپزشکی تا پاش رو چک کنه‌.

به عنوان کسی که عاشق بچه گربه‌هاست(نه گربه بزرگ چون توی خونه خیلی میتونن ورجه وورجه کنن و معمولا به هیچی رحم نمی‌کنن) این یکی رو خیلی بیشتر دوست دارم. هرچند اینم بزرگ شده و دیگه توی دوره بلوغشه به نظر می‌رسه.

دیروز بعد از یک گفتگوی مختصر با خواهرم، تصمیم گرفتم یکم اسپانیایی یاد بگیرم. صرفا در این جهت که بفهمم یادگیری زبان‌ها به خودی خود کار سختی نیست و همه میتونن به راحتی و با یکمی تلاش یادش بگیرن. توصیه خواهر هم این بود که فعلا با دولینگو شروع کنم، هرچند که قرار شد بعد از یادگیری حدود 400 لغت ابتدایی که توی همه زبان‌ها پرکاربرد هستن، کار رو از طریق یک سری دوره و ویدیو ادامه بدم و بعد از رسیدن به 1500 لغت، اگر دوست داشتم ادامه بدم برم و سر کلاس اسپانیایی بشینم.

چرایی این عددها هم منطق زبانی‌ای هست که اولین‌بار معلم زبان مدرسه‌مون دربارش برامون توضیح داد: اینکه کل کلمات روزمره‌ای که ما استفاده می‌کنیم حدود 2000 تا 3000 واژه هست و کسی که بتونه این میزان لغات رو به صورت گلچین شده رو به صورت اصولی و درست یاد بگیره، احتمالا با کمی تلاش و مطالعه گرامر میتونه به زبان ما تقریبا اکثر مکالمات روزمره رو انجام بده.

400 کلمه اول، کلمات خیلی پرکاربردی هستن که همه جا ممکنه استفاده بشه. مثلا توی انگلیسی این 400 کلمه رو چندتاش رو میتونیم بگیم: it,that, he, she, my, water, sun, cold, warm, see, listen,write, read,book,love,mother,fater,brother, و کلمات ساده و پرکاربردی که تقریبا همیشه بیس اصلی جملات رو می‌سازند.

1100 تا بعدی، کلماتی هستن که شما به شما کمک می‌کنن جملات کامل بسازید، ساختارهای گرامری رو درست به کار ببرید و اطلاعات بیشتری درباره محیط پیرامونی‌تون منتقل کنید. قیدهای زمان و مکان و حالت به همراه لغات و اسامی اشیا و چیزهایی پیرامونی انسان رو معمولا این 1100 تا کلمه تشکیل میدن. مابقی واژه‌ها، بسته به هدف یادگیری انتخاب می‌شن و اولویت بر اساس اینه که افراد دوست دارن به چه سمتی حرکت کنن.

برای اسپانیایی هم قراره فعلا یک چنین مسیری رو طی کنم؛ هرچند، که قراره یک کار با مصرف کمتر انرژِی و البته کاملا فان باشه و تعداد کلمات رو هم از طریق فلش کارت‌هایی که با نرم‌افزار Anki می‌سازم می‌شمارم. فلش کارت‌هایی که برای یادآوری برنامه‌ریزی شده ازش استفاده می‌کنم و بهم کمک می‌کنن تا با دقت و ماندگاری بیشتری این کار انجام بشن.

نکته دیگه اینه که برای اینکه این اتفاق نیفته که من برای رسیدن به کلمه اسپانیایی توی ذهنم از فارسی به انگلیسی برم و از انگلیسی به اسپانیایی و گیچ بشم، دارم تلاش می‌کنم تا لغات رو به همراه جملات و همچنین تصاویر حفظ کنم نه به صورت معنی شده به فارسی. هرچند که هم کار سخت‌تریه و هم اینکه موفقیت صد درصدی نداره. به خصوص برای کلماتی که مابه ازای فیزیکی ندارن و اسم شی یا جاندار نیستن.

در کل، تجربه جالبی خواهد بود که بازم ازش خواهم نوشت. امیدوارم حداقل در اوایل مهرماه که قراره این پست رو بخونم، تونسته باشم با همین روند ساده به دویست لغت اول برسم. امیدوارم.

امروز دوستم یه نتیجه خیلی خنده دار از یک تجربه شخصی شده گرفت و از نظر آماری یه چیز کاملا چرت گفت که باعث شد کلی حرص بخورم.

البته حرص رو از چرت بودن اون حرف نخوردم؛ از این حرص خوردم که دوست گرامی حداقل از دبیرستان به بعدش همش داشته آمار میخونده و بازم همچنان می‌تونه از یک دسته گزاره‌های چرت و پرت، نتیجه‌گیری‌های چرت‌وپرت تر کنه.

ماجرا اینه که وقتی مثلا یک تعمیر کار لپ‌تاپ میگه لپ‌تاپ‌های برند X بیشتر به من داده شده تا تعمیر کنم، شما نمی‌تونی از این جمله خبری ساده نتیجه بگیری که برند X لپ‌تاپ‌هاش به درد نخورن؛ چرا؟

چون شما وقتی چنین نتیجه‌گیری می‌کنی این رو در نظر نمی‌گیری که مثلا لپ‌تاپ فوق به دلیل ارزونتر بودن یا مثلا در دسترس‌تر بودن یا هر دلیل دیگری، قیمت تمام شده کمتری در کشور شما داره و تعداد خریدارانش بیشتره و طبیعتا وقتی در یک بازه پنج ساله از مثلا 10000 تا خریدار لپ‌تاپ، هفت هزار نفر لپ‌تاپ اون مدلی گرفتن و سه هزار نفر دیگه مدلای دیگه، طبیعتا بعد از اون پنح سال تعمیرکارای لپ‌تاپ از اون برند بیشتر می‌شنون.

حالا این تازه بدون در نظر گرفتن هزار تا عامل دیگه‌اس که ممکنه کار یک کالا رو به تعمیر کار برسونه. طبیعتا از آدمی که آمار نخونده یا ناقص خونده انتظار چنین دقتی نیست؛ اما خب کسی که حداقل یکسال اخیرش رو من نگاه می‌کنم از بالا تا پائین یا با خود درس آمار بوده یا اینکه تمرینات مرتبط به اون مبحث داشته یا حتی پروژه کاری گرفته درموردش، دیگه نباید اینقدر بی‌مهابا چرت بگه. هرچند که البته بعدا که فکر کردم به این نتیجه رسیدم پیش میاد ولی خب.

یکی از بزرگترین مشکلات زندگی کردن در یک جامعه قطبی شده، اینه که کوچکترین کلمات ممکنه به درگیری منجر بشه. وقتی بخش‌های مختلف جامعه برای خودشون یه کلونی درست کردن و رفتن کنار همدیگه و مدام همدیگه رو تائید می‌کنن، کسانی که در بین اون افراد و کلونی‌های دیگه قرار می‌گیرن هم هدف حمله‌ان.

حالا چی شده که این رو می‌نویسم؟

بچه‌های ورودی ما از ابتدای ورود به دانشگاه یک گروه مشترک داشتن. گروهی که همه اعضا با همدیگه داخلش هستن و داخلش از همه‌چیز حرف زده می‌شد: از اطلاع‌رسانی‌های درسی گرفته تا بحث بر سر اینکه آخر هفته کجا بریم و یا حتی برنامه‌ریزی برای دیدن همدیگه و حتی لاس‌ زدن‌های ریز و درشت بچه‌ها با همدیگه.

از بعد از وقایع فاجعه‌بار دی ماه که منجر به کشته شدن هزاران نفر در کشور شد و جنگ چهل روزه و بحث‌ها درباره این مسائل، این گروه ورودی کاملا از بین رفته و حالا دو تیکه شده: بچه‌هایی که مخالف حکومت هستن رفتن و یک گروه زدن، بچه‌های حامی حکومت که اسم ارزشی رو با خودشون یدک می‌کشن هم رفتن یه گروه دیگه زدن.

حالا ماجرا اینه که بعد از یک بحث کوتاهی که من با یکی دوتا از دوستانم داشتم و اصولا ربطی هم به یه سری افراد نداشت، هر دو گروه فوق دارن بررسی می‌کنن که این از کدوم طرفه و پشت سرم هم هزار بحث می‌کنن. ماجرا اما اینه که من با عینک اون افراد علاقه‌ای ندارم که به مسائل نگاه کنم. من طرفداری از کسی جز خودم نمی‌کنم و ممکنه بر سر یکسری از مسائل با گروه ارزشی موافق باشم ممکنه هم بر سر یکسری از مسائل با گروه نامشخص‌طلب( دلیل این نامشخص‌‍طلب هم اینه که بزرگواران در بین فحشای چپ و راستی که به چپ‌ها میدن طبق نرم این روزها، دقیقا حامی تمام و کمال سیاست‌های جپ‌گراها توی اروپا هستن، یعنی خودشون هم دقیقا نمیدونن چی میخوان و درک درست و مشخصی هم از چیزایی که میگن ندارن) هم عقیده باشم. دلیلش هم واضح است، مسائل در دنیای امروز یک راست و مشخص نیستن، چندبعدی، چند وجهی و دشوارن و هیچ زاویه دید کاملی وجود نداره.

ماجرا هم اینه که مثلا یک سری از دوستان گفته بودن که دربارم می‌گفتن از اینکه توی گروه x نیستم ناراحتم؛ که اون هم واقعا خنده داره، چون عمدتا از اینکه مجبور نیستم با یه سری از افراد صحبت کنم از اون گروه خوشحال هم تشریف دارم.

پ.ن:

جالب اینه که تنها دوستانی که از دانشگاه باهاشون در ارتباطم و واقعا از دوستی باهاشون راضیم، از یه رشته دیگه‌ان.

بخش اول:

برای اولین‌بار برای تلگرامم تم نصب کردم. قشنگ شده و دوستش دارم. هرچند چیزی که می‌خوام نیست و بازم باید بیشتر بگردم؛ اما بازم دوستش دارم و به نظرم ایده بدی نیست:

هنوزم با یه سری چیزای تلگرامم مشکل دارم؛ اما خب با قشنگ‌تر شدنش کار کردن باهاش برام راحت‌تر شده. الان که دیگه مثل قبل‌ درگیر دانشگاه نیستم، عمده کارهام رو با WhatsApp و Microsoft Teams انجام میدم چون بخش کانالش رو جدا کرده از بخش چت و مزاحمتی ایجاد نمی‌کنه.

متاسفانه، و البته از نظر اینکه اینترنت کمتری مصرف می‌شه شاید بتونم بگم خوشبختانه اما حجم مصرفی فعلا در حدی نیست که وزنی بخوام براش در نظر بگیرم ، هنوز هم برخی کارهای درسی‌مون توی بله داره ادامه پیدا می‌کنه و مجبورم داشته باشمش و تجربه یکی دو هفته اخیرم نشون داده وقتی کاربرا توش نباشن سرعتش خیلی بیشتره.

بخش دو

بالاخره تصمیم گرفتم برم متخصص ریه. حدود یک ماه پیش سرما خوردم. یعنی تمام علائمش بود و رفتم دکتر و وقتی دید علاوه بر یک سری دارو که برای بیماری عفونی و این‌ها بود، یک سری دارو برای حساسیت و ... نوشت و گفت اگه سرفه‌هات بعد از یک ماه خوب نشدن برو پیش متخصص که کار جدی‌تره.

و هنوز این سرفه لعنتی تمومی نداره و هنوز هم با هربار سرفه حس میکنم دیگه نمی‌تونم نفس بکشم و وقتی امروز تصمیم گرفتم فاصله مغازه تا خونه رو با دو بیام، وسط را نفسم گرفت و عملا پهن شدم وسط خیابون تا سه چهار دقیقه. به شدت حس بدی و ترسی که موقع بند اومدن نفس اضافه میشه هم به شدت بدترش میکنه.

بخش سه

گربه دم مغازه که میخواستم ازش عکس بگیرم و بذارم، مرد!

درواقع توسط یه گربه نر دیگه به قتل رسید و دم مغازه‌مون الان شده بخشی از قلمرو یه گربه زورگو و گنده دیگه که خودش رو گاهی لوس می‌کنه و وقتی بهش غذا میدیم نمیخوره ولی آب رو میخوره. چرا غذا نمی‌خوره؟

هر روز صبح میره توی چمنای پارک رو به رو و بلا استثنا هر روز صبح یه پرنده‌ای، از کبوترای بیچاره اهالی گرفته تا گنجشک‌ها، شکار می‌کنه و میخوره! به شخصه تا الان چنین گربه زرنگی ندیده بودم.

امروز تقریبا تمام مدت توی مغازه بودم. پنج یا شیش ساعت. بار جدید برامون آورده بودن. فکر می‌کنم نزدیک به پنجاه میلیون تومن دستمال کاغذی و سفید کننده و شوینده و شیشه پاک کن و نوار بهداشتی و ... سفارش داده بودیم و همه‌ش رو باهم آوردن. تازه همزمان چیدن جنسای داخل مغازه که باید از انباری(در اصل فعلا پارکینگ خونه‌مونه!) بیاریم هم بود و رفت و آمد‌ها انتقال‌هاشون و بعد هم رد کردن مشتری‌ها که یه دفعه خیلی زیاد شدن هم اضافه شد و با وجود اینکه سه نفریم، تقریبا هر سه تامون از خستگی داغون شدیم. تازه حالا عصرهم باید یکم کمک کنم؛ اما فکر نکنم به اندازه قبل طول بکشه و صرفا در حد پر کردن یه پلاستیکه.

با این حال، با وجود تمام خستگی و ...، فکر می‌کنم سفارش دادن این همه شوینده کار درستی بود؛ چون هم حاشیه سود خوبی داشت و هم وجه تمایز ماست با بقیه مغازه‌هایی که توی محل هستن و عمدتا هیچ تنوع محصولی ندارن در این زمینه و مغازه کناری‌مون هم عمدتا مغازه‌ایه که اجناس مورد علاقه بچه‌ها رو می‌فروشه: کیک و بستنی و پفک و چیپس و از این دست چیزها و کالاهای اساسی و روزمره مردم رو با تنوع کمتری داره.

البته منطق اون هم اینه که شما سر هرکدوم اون‌ اجناس سود بالای 50 درصد داری ( مثلا پپسی‌ها رو ما 65 تومن خریدیم و اون سمت قیمت روشون 110 خورده که ما چون داره تابستون تموم میشه و ممکنه بیست سی شل بمونه فعلا داریم با تخفیف 100 می‌فروشیم.) ولی مثلا سر شوینده‌ها سود در بهترین حالت 40 درصده و یا لبنیات حدود بیست درصده و خب طبیعتا اون مغازه تلاش میکنه اینا( خوراکی‌های دم دستی مورد علاقه بچه‌ها) رو بیاره و دم پارک هم هست و مشتری های خاص خودش رو داره.

اما تمرکز ما عمدتا روی کالاهای اساسیه و چون یاز اصلی مردمه مشتری ثابت و دائمی زیاد داریم و همیشه بعد یکی دو روز باید جنس‌ها رو مجددا پر کنیم. جالبی ماجرا البته اینه که مثلا روغن، از هر نوعش سودش یه چیزی بین 2 تا 7 درصده و مثلا اگه 604 قیمت یکیشونه حدود 593 اینا خریدشونه. یعنی کلا روغن رو اگه کسی میخواد بخره و یکم تخفیف اینا بگیره باید بره از فروشگاه زنجیره‌ای خرید کنه که اجناس در مقدار زیاد میخره و مثلا این سود هفت درصد میشه براش 15 درصد( عددا رندومن) و میتونه یکمی تخفیف بده.

چیز جالب و البته تلخ اینه که توی یک ماه اخیر که ما مغازه رو راه انداختیم قیمت شیر و لبنیات به دو یا سه بار بالاتر رفته. فقط یه تخم مرغ رو دیدم پائین اومده که اونم اگه از فروشگاه زنجیره‌ای بخریم( گاهی مجبور میشیم) حدودا 280 میدیم، اگه از خود شرکت اصلی بخریم میشه 320 که جفتشون چهل تومن ارزون‌تر شده توی ماه اخیر.

پ.ن: یک نکته درباره این سودها باید بگم که سودها با فرض اینن که جنس‌ها مثلا سالی یه بار گرون میشه. برای این دوره فعلی که حداقل ماهی یه بار قیمت همه چی تغییر میکنه عمدتا نرخ سود واقعی کمتره چون ما هم گرونتر میخریم؛ اما خب بازهم میانگین یه سود 10 تا 15 درصدی برای کار وجود داره مشروط بر اینکه یک دفعه مثلا سیاستی مثل حذف ارز ترجیحی رخ نده.

امروز موقعی که داشتم اینستاگرام رو نگاه می‌کردم، تعداد زیادی پست و ویدیو و ریلز، دیدم با این مضمون که گویا بین دفتر رضاپهلوی و علی‌کریمی و امید دانا درگیری پیش اومده و دارن به همدیگه می‌پرن. شگفت‌انگیز این‌که همه این افراد، خود را «خواهان دموکراسی»، «پادشاهی‌خواه» و حامی رضاپهلوی می‌نامند.

حقیقتا وقتی من به اپوزیسیون نگاه می‌کنم خیلی وضعیت ناراحت‌کننده‌ای داره. نظام سیاسی مستقر در ایران، هر میزان که بی‌کفایتی داشته و هر میزان که مقامات و جریان‌های سیاسی بی‌خرد و نادان درون خودش جا داده، دو برابرش مخالف و اپوزیسیون احمق هم دارد.

در شرایطی که کشور یک جنگ شدید رو تجربه کرده، این جنگ در بعد نظامی فعلا متوقف شده، اما در ابعاد دیگر کاملا داره ادامه پیدا می‌کنه، مردم درون ایران که بخشی‌شون طرفدار و حامی این گروه‌ها هستند زیر فشار هستند و در دی‌ماه هم یک جنبش کاملا شکست خورده با تلفات بالای انسانی داشتن، اپوزیسیون خارج از کشور به جای پیدا کردن راه حلی برای جبران شکست‌هاش، یا راه حلی برای پیدا کردن عاملیت بر روی زمین و یا حتی مبارزه سیاسی با حکومت، درگیر خاله‌زنک‌بازی‌هایی شده که شنیدن یک ثانیه از بحث‌هاش حال آدم رو به هم می‌زنه. به معنای واقعی کلمه ابتذال محضه.

ماجرا این است که من فکر می‌کنم وضعیت داره خطرناک‌تر می‌شه. آن بخش از حامیان پهلوی‌ها و سلطنت‌طلبان که در مناطق مرزی بودند و فرزندی از دست دادن، برادری از دست دادن، خواهری از دست دادن، پدری از دست دادن، به هرحال به مسیر خودشون ادامه خواهند داد و تلاش می‌کنند به نظام سیاسی ضربه بزنند. اما ناامیدی از پهلوی و دفتر او که هر روز بیش از پیش خواهد بود، آنها را به سمت گروه‌هایی می‌کشاند که حقیقتا برای ایران و آینده ایران ترسناک است: یا گروه‌های تجزیه طلب، یا مجاهدین خلق یا حتی کشورهای دیگر.

نظام سیاسی احتمالا از اختلافات درون اپوزیسیون و بی‌مایه بودن شخصیت‌های سیاسی مخالف خود، از امید دانا گرفته تا علی کریمی و ایرج مصداقی و ... خوشحال و شاد و خندان خواهد بود؛ اما خطر اصلی و آتش زیر خاکستر را هم باید ببیند و چاره‌ای باید بیندیشد که کار به درگیری نظیر دی ماه نرسد. وگرنه نه تنها نظام سیاسی که تمامیت ارضی ایران نیز در معرض تهدید خواهد بود.

برای گرفتن مجوزهای مرتبط به مغازه، یه دوره حدودا 24 ساعت از سایت احکام کسب و کار اصفهان باید ببینیم.

دوره آموزشی جالبیه. حالا اون مسائل مربوط به قوانینش معمولا کاربردی‌ترن و به نظرم مهمترن ولی بخش برندسازیش رو که می‌بینیم، دقیقا همون کارهایی که می‌گه رو ما از همون اول تلاش کردیم انجام بدیم. هم از نظر اینکه تنوع چطور باشه هم اینکه با چه منطقی کار رو شروع کنیم و ... همه رو دقیقا طبق توضیحات انجام داده بودیم. بدون اینکه اصولا آموزشی دیده باشیم و صرفا همونا رو انجام دادیم چون منطقی بود به نظرمون و اینکه مثلا خودمون دوست داشتیم مغازه‌ای باشیم که خودمون خوشمون بیاد از رفتن سراغش.

البته هنوز منطق اینکه چرا باید این آموزش‌ها رو بدن رو نمیدونم؛ اما به نظرم چیز خوبی بود. حداقل بخش حقوقیش یک ریزه کاری‌هایی رو توضیح میداد و مثال‌های متنوعی ازش می‌زد که نشون میده چقدر قوانین حساسن و اگر کوچکترین اشتباهی بر سر برخی مسائل رخ بده، به راحتی ممکنه منجر به محکومیت ما بشه و باید مراقبت ویژه‌ای توی قراردادهامون با شرکت‌ها و همینطور خرید و فروش‌های عادی‌مون داشته باشیم.

نکته عجیب اینه که من قصد داشتم فقط ویدیوها رو بذارم پخش شن تا طول دوره بره و بتونم گواهیش رو بگیرم؛ اما یه تیکه‌هاییش رو هم دیدم و به نظرم ایده خوبیه دیدنش در کل؛ البته که گوش دادن به چیزهایی که می‌گن حوصله و صبر زیادی میخواد و به شخصه اکثر اوقات حوصلش رو ندارم.

یکی از درس‌های دانشگاه که واقعا ازش متنفرم، فیزیکه!

توی دبیرستان، از ریاضی و حسابان خوشم نمی‌اومد( با اینکه رشتم ریاضی بود!) بعد اومدم دانشگاه و به لطف استاد دوست داشتنی و واقعا خوبش از درس خوشم اومد و حتی میتونم بگم جز درس‌هایی شد که واقعا براش خوندم حتی در شرایط مجازی. با اینکه البته به دلیل عدم حضور در کلاس‌ها و یه سری مسائل دیگه کلا نمره خوبی نگرفتم و با 13 یا 14 پاسش کردم.

اما فیزیک چیز واقعا عجیبیه. توی دبیرستان تنها درسی بود که به قصد امتحان نمی‌خوندم و می‌رفتم سر امتحان بیست میشدم و البته به لطف این بود که درس مربوطه رو گاهی از روی حوصله سر رفتن توی تعطیلی‌ها میرفتم سوال حل می‌کردم ازش؛ اما توی دانشگاه ازش متنفر شدم. ترم یک که یک استاد واقعا واقعا بد داشتیم. یعنی از نظر اخلاق و اینا خیلی آدم محترم و دوست داشتنی‌ای بود؛ اما از نظر درس دادن، تقریبا تاریخ فیزیک درس میداد تا خود فیزیک و من تا الان واقعا کسی رو ندیدم بتونه اینطوری کلاس فیزیک رو تبدیل به محل خواب کنه!

ترم دوم و فیزیک دو هم با اینکه سر امتحانا پاس شده بودم؛ به لطف عقده‌ای بازی لحظه آخری استاد که تصمیم گرفت سر حضور غیاب نمره کم کنه و برای میانترم هم غیبت رو برای من رده کرده بود( برای امتحانی که هم حاضر بود و هم از معدود کسانی توی کلاس بودم که طبق دستور العملی که شفاهی سر کلاس گفته بود امتحان رو دادم؛ اما سامانه دانشگاه برام غیبت رد کرده بود و اینم به این نتیجه رسیده بود که اصلا سامانه محاله اشتباه داشته باشه؛ درحالی که همون سامانه حضور و غیاب خودکارش با حضور غیاب خود استاد درس پیشرفته که به صورت پرسش سوال بود و هر جلسه از هر شخص پنج تا سوال در زمان های مختلف می‌پرسید و کلا کلاس پرسش و پاسخ داشت 30 درصد اختلاف داشت به شخصه. یعنی سی درصد جلساتی که بودم رو غایب رده کرده بود یا برعکس حتی!) و اصلا نمرش رو حساب نکرد، درس رو افتادم و کارم افتاده به ترم تابستونه. حالا سر این ترم تابستونه لعنتی هم گیر استادی افتادیم که خودش حال نداره درس بده و ویدیوهای یک نفر دیگه رو می‌فرسته و آخرشم قراره امتحان حضوری بگیره و من مطمئنم که برخلاف گفته‌اش امتحانش اصلا در سطح ویدیوهای مسخره ارسالیش نیست.

به هرحال دوهفته آینده اگه بتونم از شر فیزیک و دانشکده لعنتیش خلاص بشم، سر درس‌های بعدی مثل مدار منطقی و مدار الکترونیکی دیگه منم و استادای دانشکده خودمون که سابقه دو ترم اخیر و البته برخوردم با استادهای مختلف نشون داده یکی از یکی بهترن و حتی سخت‌گیرترین استادها هم حداقل یک نظم کاری که تو بتونی قراره چه نوع امتحانی بده، بارم بندی چطوره و اصلا خود استاد بیاد و کامل درس بده رو دارن.

پی.نوشت: امروز میخواستم از گربه دم مغازمون عکس بذارم که فعلا وقت نشد. ولی فردا یه مجموعه تصویر از خوابالوی همیشگی که به نظر من رو به فلجی هم هست میگیرم و میذارم براتون.

پی‌نوشت2: انشالله تا جمعه یک معرفی سریال/ مینی سریال دوست داشتنی به نام UNDOING هم خواهم داشت.

امروز دوباره هوس کردم برم سریال The Mentalist یا به ترجمه فارسیش اگر اشتباه نکنم، روانکاو، رو ببینم. سریالی که با نسخه‌ای که توی سایت سریال بلاگ ازش هست و برخی فصل‌ها اومده و دو قسمت آخر رو یکی کرده، 149 قسمت و هفت فصل داره و من حدود چهارماه و نیم طول کشید تا تمومش کنم و واقعا هم باید بگم که سریال جذابی بود.

ماجرای کلی داستان روشنه: پاتریک جین یک شیاده که ادای واسط‌های روحی رو در می‌آورده و با ادعای اینکه با روح بقیه صحبت می‌کرده از بازماندگان‌شون پول در می‌آورده و پلیس با اون در پرونده یک قاتل سریالی به نام جان قرمزه همکاری می‌کنه تا بتونه این قاتل سریالی رو پیدا کنه. پاتریک جین یک حماقتی رو مرتکب می‌شه و توی یک برنامه‌تلویزیونی حرف‌هایی درباره جان قرمزی می‌زنه که اون بدش می‌آد و شب، وقتی که به خونه بر می‌گرده، جسد دختر و همسرش رو باهم به همراه یک نامه از جان قرمزی می‌بینه و از بعد از اون جنایت، جین طی یک فرآیندی که توی فیلم بهش پرداخته می‌شه و اسپویلش نمی‌کنم به عنوان مشاور CBI روی پرونده‌ها کار می‌کنه و دنبال جان قرمزی هم می‌گرده همزمان.

همونطور که احتمالا مشخصه با این توضیحات، هر قسمت سریال یک داستان مجزا داره که موازی با داستان اصلی پیش می‌ره و هر قسمت جین و تیم CBI به رهبری تریسا لیزبن(همین زیباروی توی عکس) پرونده‌ها رو حل می‌کنن.

نکته‌ی جالبی که من درباره سریال دوست دارم شخصیت پردازیش هست. یک شخصیت اصلی داره که اسمش پاتریک جینه و با بازی سایمون بیکر به شکل بی‌نظیری خوب از کار دراومده. شخصیت لیزبن هم با اینکه گاهی اوقات رو مخه( و کلا لاس زدن‌های جین و لیزبن توی سریال رو مخه!) ولی بازهم خوب بازی شده و مهم‌تر از اون کاراکترهای فرعی دیگه‌اس: ریگزببی، چو، ون پلت، هایتاور و حتی هفنر. همه این‌ها به شکل عجیبی روشون کار شده و ویژگی‌های خاص خودشون رو دارن و جالبه؛ چون معمولا توی سریال‌هایی که کاراکترها زیاد میشن، معمولا کاراکترهای فرعی داستان چندان خوب نیستن و نقش آفرینی‌شون زیاد جالب در نمیاد.

نکته دیگه داستان‌ها و البته خود شخصیت جین هست که من دوستش دارم و البته شیاد بودنش هم دوست دارم. یه جورایی شرلوک هلمز گونه ساختنش و به قول خودش حدس زننده خوبیه.

جالبی سریال هم اینه که برخلاف بقیه سریال‌ها که معمولا چند فصل اول خوبن و بعد افت می‌کنن و آخرش به بدترین شکل ممکن تمومش میکنن( مثل گیم اف ترونز که فقط خواستن تمومش کرده باشن یه جورایی دیگه و زیادی طولانی شده بود) من سه فصل محبوب داشتم ازش: فصل یک، فصل شیش و فصل هفت. دو فصل آخر به خصوص از قسمت 8 فصل 6 به بعد بسیار خوب بازی شدن و داستان‌ها منطقی‌تر شده و کاراکترها هم خوب‌تر در اومدن. هرچند که باز هم اون احمق بودن لیزبن و جین نسبت به همدیگه رو مخ بود.

در کل سریال خفنیه و اگه دوست داشتین ببینینش.

پ.ن: سریال خوب بهم معرفی کنید!